Coil to istniejąca w latach 1982-2004 eksperymentalna grupa muzyczna, łącząca w swojej twórczości wiele gatunków, takich jak industrial, noise, ambient, dark ambient, neo-folk, melodeklamacja czy drone ambient. Założycielami grupy jest homoseksualna para: John Balance [Aka Goff Rushton] i Peter "Sleazy" Christopherson. Kto przeczytał choć jeden wywiad z nimi ten wie, że to duet niezłych dziwaków i że kochają epatować swoją dziwnością. Fascynują się magią, wielkim zródłem inspiracji są dla nich idee dwóch angielskich okultystów z początku XX wieku: Aleistera Crowley'a i Austina Osmana Spare'a. Ich muzyka często podporządkowana jest rytualnej dyscyplinie. Dużo experymentują z tzw. smart drugs - narkotykami poszerzającymi percepcję, zwiększającymi koncentrację, możliwości intelektualne, wydolność, pamięć, itp. Największą fascynacją muzyków Coil jest jednak alchemia przeniesiona w świat dzwięku - możliwości jej deformacji i transformacji. Christopherson i Balance poznali się w połowie lat 70-tych. Peter był wówczas członkiem pionierskiej kapeli industrialnej Throbbing Gristle, a nastoletni John należał do ich najbardziej oddanych fanów (został nawet zaproszony na nagrywanie płyty "Heathen earth"). Throbbing Gristle rozwiązali się w 1981 roku, by zaprotestować przeciw komercjalizacji nurtu, zaś lider tej grupy - Genesis P-orrigde wraz z Christophersonem stworzył zespół Psychic tv. W jego skład wszedł też Balance. przybudówką ptv była parareligijna organizacja - Thee temple ov psychick youth. w 1983 doszło do sporu pomiędzy Christophersonem a P-orridge'em co do świątynnej ideologii. W konsekwencji tego Peter wraz Johnem opuścili szeregi Ptv zakładając Coil. Ich pierwszym wydawnictwem była niespełna 20-minutowa ep-ka "How to destroy angels" zawierająca rytualną muzykę graną na metalowych gongach, dzwonach, mieczach i innych żelastwach. Płyta została poświęcona rzymskiemu bogu marsowi, a jej słuchanie ma rzekomo powodować "akumulację męskiej energii seksualnej" Pierwszy pełny album Coil - "Scatology" (1984) był również pierwszą i najpełniejszą realizacją wspomnianych wcześniej alchemicznych ideii. Tak jak alchemicy mieli zamieniać metale nieszlachetne w złoto, tak John i Peter tworzyli muzyke z rozmaitych dľwiękowych "odpadów" - krótkich niemuzycznych dľwięków nagranych z otoczenia. szumy, zgrzyty, hałasy, dzięcięcy płacz, cykanie zegara, wszystko to uporządkowane w rytmiczne przebiegi stało się muzyką. Zgodnie z Coil'ową maksymą "Turning shit into gold" nastapiła cudowna przemiana;),"Scatology" spośród wszystkich płyt Coil najbliższa jest klasycznej industrii. Większość kawałków brzmi dosyć ostro i agresywnie - z ciężką metaliczą perkusją i wykrzyczanymi textami, zwykle ograniczającymi się do jednego krótkiego zdania. Płytę zamyka cover "Tainted love" - starego soulowego standardu, jednak najbardziej znanego w wykonaniu synthpopowego Soft Cell - gdzie śpiewa właśnie Marc Almond. "Tainted love" w wersji Coil to wyrazna aluzja do homoseksualizmu i grozby aids. "Horse rotorvator" z 1986 roku to płyta o śmierci i umieraniu. A także o związku pomiędzy śmiercią a miłością. "To był początek epidemii aids i wielu naszych przyjaciół zaczęło nagle umierać" - powiedział w jednym z wywiadów Christopherson. płyta jest spokojniejsza niż poprzednia, bardziej smutna i melancholijna. Większość utworów ma wokale. Wszystkie texty obracają się wokół dwóch wspomnianych tematów. Teksty są zresztą genialne i mocno wykręcone - wyglądają jak zapis jakiegoś koszmarnego snu. Album produkował Jim Thirlwell i w wielu miejscach odcisnął na nim swoje piętno. Jest tu też znakomity cover "Who by fire" Leonarda Cohena. Rok pózniej ukazała się płyta z odrzutami i odmiennymi wersjami kawałków z sesji "Horse rotorvator" - "Gold is the metal with broadest shoulders: returning to the purity of the current" (1987). Prezentuje ona bardziej eksperymentalne i hałaśliwe oblicze Coil. W 18 zmixowanych ze sobą krótkich utworach zderzają się industrial, muzyka klasyczna, orkiestra dęta... Na następną płytę przyszło czekać aż 4 lata. "Love's secret domain" (1991) było odpowiedzią Coil na modę rave i techno. John & Peter zbliżyli się tu troszke do Psychic tv z okresu "Towards thee infinite beat". Nie jest to takie zwykłe techno - zostało po Coil'owemu mocno udziwnione. "Lsd" to przeciwieństwo "Horse rotorvator" - płyta o radości życia. Klimaty są dużo weselsze ("Disco hospital", "Teenage lightning") niż na poprzednich płytach. Chociaż znalazło się tu też miejsce na wspaniały, mroczny ambient - "Dark river" utrzymany bardziej w starym stylu. Starego Coila przypomina też "Titan arch" (vocals by mark almond) i "Chaostrophy". W "Things happen" śpiewa, a raczej mówi pani Annie Anxiety-Bandez. Z perspektywy lat można ją postrzegać jako prekursorską dla całej fali intelligent techno i wyznaczajacą drogę dla wielu zespołów np. z wytwórni Warp. "Love's secret domain" towarzyszyły single z remixami (m.in. autorstwa Jacka Dangersa z Meat Beat Manifesto): "The snow" i "Windowpane". są to dwie bodaj najłatwiejsze w obiorze i najbliższe muzycznemu mainstreamowi produkcje sygnowane nazwą Coil.W 1992 roku ukazał się jeszcze album "The stolen and contaminated songs" poza dwoma numerami właściwie brak tu wpływów techno, za to dużo jest niepokojącego ambientu i eksperymentów. Zasilane potężnymi dawkami mdma sesje "Love's secret domain" okazały się być wyniszczające. podobno przy nagrywaniu tej płyty muzycy mieli niezwykłe wizje kontaktu z jakimiś bezcielesnymi istotami, przez studio miały przepływały eteryczne zjawy... faktem jest, że John i Peter znalezli się niemal na granicy psychicznej degeneracji. Dojście do siebie zajęło im trzy lata. Pogrążony w narkotyczno-alkoholowym nałogu John musiał poddać się kuracji odwykowej. Powrotem do formy była wydana pod szyldem Elph płyta "Worship the glitch" (1995). Elph to słowo, którym Balance & Sleazy określają zbiorowo swoje elektroniczne instrumenty. Ich zdaniem, są one równie ważne, co oni, więc Elph jest jakby jeszcze jednym członkiem zespołu. Muzyka Elph powstaje w wyniku błędu, pomyłki, gdy instrumenty wymykają się spod kontrolii i grają co chcą. Są to bajkowe ambientowe pejzaże pełne przytłumionych elektronicznych szumów, chrobotów, świergotów, pisków i bulgotów. Płyta Elph okazała się być tylko preludium do prawdziwego arcydzieła - Coil presents black light district: "A thousand lights in a darkened room" (1996). Album ten wypełnia rewelacyjny experymentalny dark ambient. W kilku utworach pojawiają się szeptane wokale, jak też sample z podsłuchanych rozmów telefonicznych (a la scanner). W 1998 roku coil wydali album "Time machines" zawierający minimalistyczną muzykę inspirowaną dokonaniami La monte younga oraz serię ep-ek w limitowanym nakładzie przeznaczonych na obchody przesileń dnia z nocą podczas kolejnych pór roku: "Spring equinox: moon's milk or under an unquiet skull", "Summer solstice: bee stings", "Autumn equinox: amethyst deceivers", "Winter solstice: north". Mamy tutaj i ambient, i drony, i folk, i industrial, a na płycie zimowej nawet chrześcijańską kolędę - wszystko jak przystało na Coil podane z niesamowitą inwencją brzmieniową. Ostatnią produkcją Coil jest "Musick to play in the dark vol. 1". Album ten stanowi debiut nowego członka grupy - Thighpaulsandry, klasycznie wykształconego muzyka, który gra tu na syntezatorach i pianinie. "Mtpitd" to piękna, bardzo spokojna i wyciszona płyta. Jest kontynuacją poprzednich sezonowych ep-ek. 13 listopada 2004 roku umiera John Balance, po upadku z drugiego piętra swojego domu. Peter Christopherson wydał oficjalne oświadczenie na stronie Threshold House, opisujące dokładnie zdarzenia tamtej nocy, a także iż Coil jako jednostka wraz ze śmiercią swojego współtwórcy przestaje funkcjonować...

Telewizja wykonawcy Coil

Najważniejsze albumy Wykonawcy Coil:

Inni polecani wykonawcy

Najpopulartniejsze utwoty Wykonawcy Coil